Nachtmerrie

Nee, raak me niet aan, alsjeblieft! Laat me met rust!

Maar je blijft maar doordrammen, jengelen als een klein kind dat haar zin niet krijgt. Je bonkt met je hoofd tegen de muur en je schreeuwt, ik word bang, kan het gewoon niet meer aanzien. Dus ik laat je je gang gaan...

Ik knijp mijn ogen stijf dicht en laat de tranen stil over mijn wangen stromen. Hongerig bevoel je me, ik slik mijn walging weg, keer op keer. Ik wil dit niet, en toch voel ik hoe mijn labia zwellen, hoe mijn slipje vochtig wordt. Hoe kan het ook anders, jij weet als geen ander hoe het moet, jij hebt het me geleerd...
Ik schaam me voor deze puur lichamelijke reactie, ik vind mezelf smerig, wil het uitschreeuwen. Maar je bent nog niet klaar met me... Je stroopt je broek naar beneden en komt omgekeerd over me heen hangen.
Een penetrante geur dringt mijn neus binnen en ik stik bijna als je je laat zakken.

Ik doe wat van me verwacht word, snel en werktuiglijk, elke emotie uitgeschakeld. Ik probeer je tong, die zich als een natte slappe dweil tussen mijn benen beweegt, te negeren. Eindelijk voel ik je schokken en hoor ik je steunen...

Hijgend word ik wakker, verlost van deze nachtmerrie... Een nachtmerrie, gelukkig!
Maar jarenlang schrobben onder de douche hebben de nachtmerries niet uit mijn ziel gewassen.

Een vrouw van dertig hoort niet zulke nachtmerries te hebben mama, een kind van tien al helemaal niet...