Kus

Je hebt me gekust op al mijn lippen. Eerst voorzichtig, plagend. Behoedzaam aftastend.
Daarna met een volle mond... Twee bronnen van vochtige hitte die samensmolten.
Ik probeerde al lang niet meer om mijn ademhaling onder controle te houden. Soms vergat ik in te ademen, soms wist ik niet meer hoe ik moest uitademen.
Je tong kwam tevoorschijn en maakte duizelingwekkende pirouettes in mijn schoot. Ik tolde met je mee om mijn as, steeds sneller en sneller.

Niemand zal begrijpen dat dit méér was dan genot, méér dan lust, méér dan een kus. Niemand zal begrijpen dat dit meer was dan verbondenheid, meer dan Liefde.
Dat je niet mijn lichaam kuste maar mijn geest. Dat je dit zelfs niet hoeft te doen om me aan te raken... Dat we elkaar constant aanraken, door te ZIJN.

Ik kus je, mijn lief. Ik kus je overal, ik kus elk plekje op je lichaam en elk aspect van je ziel. Ook nu we fysiek niet bij elkaar zijn... Voel mijn lippen, voel ze allemaal en voel hoe ze je omsluiten.

Voel mijn kus...

Bloot

Meestal voel ik me als Eva, verbannen uit Eden en vol schaamte over mijn lichaam, schaamte over de naaktheid onder mijn kleren.

Ik schaam me om de imperfectie ervan, maar voornamelijk omdat het er is. Mijn lichaam is naakt, net zoals dat van iedereen... Ik wou dat het anders was... Dat ik het kon afschermen, negeren, dat ik het kon pantseren. Kleren zijn niet genoeg... Tegenwoordig lijkt het alsof iedereen door kleren kan heen kijken.
Ze kijken door alle lagen stof die door mij zorgvuldig door mij om me heen gedrapeerd zijn, in de hoop rondingen te ontwaren, zacht vlees... Om te kunnen inschatten hoe mals, hoe 'vers' ik ben.

Eén welving is voldoende... Voldoende om bepaalde gedachtes op te wekken, alsof het feit dat ik een borst, een bil heb een soort van toegangsticket is.
"Kijken mag en aankomen niet..." maar Kijken is aanraken met je ogen... Niet enkel aanraken aan de oppervlakte, maar graven tot diep binnenin...

De zon is weer ontwaakt en verwarmt de aarde. Ik bedekt mijn lichaam zo goed als het kan zonder het te warm te krijgen... Zo los, zo lang en zo veel mogelijk. Ik wil bij niemand een illusie opwekken, niemand aanmoedigen om te kijken, te volgen, te voelen...
Zelfs onder al die lagen voel ik me zo bloot.

Raak me alsjeblieft niet aan... Sla je ogen neer, negeer me. Meer verlang ik niet...

Loslaten

Trauma's, blokkades. Angsten, fobieën.
Ver weg gestopt. Ik dacht dat ik ze achter me liet.
In werkelijkheid negeer ik ze gewoon, maar ze zijn er wel...
Schaamte voor wie ik ben, voor hoe ik ben. Schaamte voor mijn verdorven geest... Hoe hard ik mezelf ook verstop, steeds komt die kant van mezelf naar boven, elke keer prominenter...

Jij zorgt ervoor dat ik mijn angsten herbeleef, jij drukt me met mijn neus op de feiten.
Je domineert me, je pakt mijn controle af, genadeloos. Geen tijd voor gêne. Ik ben een slet, een hoer. Ik geniet van vulgariteiten. Weg masker, weg met de verfijnde façade.
Steeds harder ga je, steeds verder. Steeds gemener. Tot ik breek...

Kijk, daar ben ik dan eindelijk... ik kijk naar mezelf. Dit ben ik. Ik hoef me niet te schamen... Ik hoef geen pijn te hebben, geen angst.
Ik ervaar een diep gevoel van begrip, van herkenning. Van erkenning.
Van Liefde.

Jij confronteert me met mijn spoken. Dan pas kan ik ze loslaten...

Ik weet dat ik veilig ben bij jou.

Anders

e mag niet anders zijn dan de groep. Als je anders bent, dan wordt dat afgestraft.
Met een beetje mazzel word je gewoon 'raar' gevonden. Heb je pech, dan word je gehaat, gepest, verstoten, belachelijk gemaakt.

Het wordt je verweten. Je zou anders zijn gewoon omdat je dat zélf wilt, om op te vallen, aandacht te trekken.

"Doe toch eens normaal! Doe toch eens mee met de rest, gedraag je nu toch eens zoals iedereen!"

Hou er toch eens mee op om tijdens de pauze op school te gaan zitten lezen in plaats van gewoon bij de rest rond te hangen. Waarom zijn jouw opstellen altijd langer dan die van de anderen? Waarom schrijf je altijd twéé gedichten als we er maar één moeten schrijven als huiswerk? Waarom ben je zo'n wijsneus? Dit is school... we zijn hier omdat het moet. We doen wat van ons gevraagd wordt en niet meer dan dat.

Waarom doe je niet mee met de mode? Je loopt er altijd anders bij.
Waarom eet je geen vlees? Je bent dertien... Je hoort junk food lekker te vinden. Je bent nog te jong om stil te staan bij eventuele gezondheidsrisico's en de impact op het milieu.

Waarom moet jij niet meedoen aan bepaalde examens en overhoringen? Waarom word jij speciaal behandeld? Waarom trek je je terug, waarom lach je niet mee met de klas als de leraar gepest en tot het uiterste gedreven wordt? Voel je je beter, belangrijker dan ons? Is dat het? Voel je je superieur?

Je moet zijn zoals wij. Wij zijn in de meerderheid, dus jij moet je maar aanpassen. Afwijkend gedrag en andere meningen worden hier niet getolereerd.

Je bent niet alleen raar of anders... Je bent een plaag. Een geïnfecteerde plek binnen onze groep.
Wij willen niet dat iedereen geïnfecteerd raakt. Dus sluiten we je uit.

Jij hoort hier niet. Jij hoort niet bij ons.

En als je niet vanzelf weggaat, dan zorgen wij er wel voor...

Ga weg. Wij moeten je hier niet.

Vliegen

Ik zal een jaar of tien geweest zijn.
Het was een zonnige maar winderige zomerdag. Ik stond op het balkon van de flat waar we woonden, op de achtste verdieping. In die tijd had ik nog geen hoogtevrees.

Ik keek naar beneden, naar het groene gras dat blonk in het felle zonlicht. Ik keek naar de wiegende takken van de bomen, ik keek naar de rozenbottelstruiken die bloeiden.

Mijn huid voelde verschroeiend warm aan, maar toch kreeg ik kippenvel door de felle wind...

Toen sprong ik naar beneden. Of nee, ik sprong niet, ik vloog. Alleen niet omhoog, maar omlaag. Ik hoorde een suizend geluid in mijn hoofd. Ik landde veilig, maar met een flinke klap, in de schaduw van een struik. Ik stond recht en nam de lift weer naar boven, alsof er niets onwezenlijks gebeurd was...

Nu ik er aan terugdenk ben ik heel zeker dat ik wist wat ik deed. Het was geen "weten" als in kennis hebben, maar eerder een gevoel, een gevoel van diep vertrouwen en rust. Het hele gebeuren heeft geen verbazing bij me opgeroepen als kind (omwille van het resterende stukje 'puurheid' dat elk kind bezit...? ) maar nu ik volwassen ben duikt het vaak op in mijn herinneringen, en vraag ik me af...

Was het een uittreding, een astrale reis? Een teken...? Ik weet het niet. Ik weet enkel zeker dat het geen droom was.

Ik heb daarna nooit weer bewust zoiets ervaren...

Concerto Grosso

Vingers die razendsnel op het toetsenbord tokkelen... Verhit, hunkerend.
Jij, die altijd zo welbespraakt en verfijnd bent, spuwt vulgaire woorden in mijn inbox. Woorden die ik nooit wou horen, woorden die ik nooit over mijn lippen zou krijgen.
Nu winden ze me op.

In mijn hoofd hoor ik je kreunen en grommen, en ik kreun met je mee... Het wordt een passionele symfonie.
De violen worden gestreeld, de trompetten schallen, de fluiten begeleiden ons met een hoge dwarrelende toon, de pauken bulderen oorverdovend.
Het gaat steeds moeizamer, dat typen, vooral met één hand... Het schaamrood op mijn wangen zakt af, naar mijn hals, mijn borsten, nog lager.

De muziek wordt luider, het ritme wordt opgevoerd... Ik dompel mezelf helemaal onder in dit gebeuren, ik neurie de melodie mee, mijn voet tikt steeds weer de grond aan, in de maat.
Ik sluit mijn ogen, gooi mijn hoofd in mijn nek en geniet met al mijn zintuigen van dit extatische moment.

De tonen ebben langzaam weg. Stilaan word ik me weer bewust van tijd en ruimte...

Met tranen in mijn ogen sta ik recht: je verdient een staande ovatie.

Plebs

Marginaal gepeupel... Soms kan ik het nauwelijks verdragen. De oppervlakkigheid, het gebrek aan algemene kennis, het onvermogen om correct Nederlands te praten en te schrijven. De drukdoenerij, het luide gejoel en geroep, bedoeld om te imponeren. De platte moppen, de tentoongespreide vetzakkerij, het lage niveau van emotionele maturiteit.

Het is allemaal een aanval op mijn gevoelige ziel... Soms is het zo erg dat ik me letterlijk moet terugtrekken om mijn aura te reinigen, om tot rust te komen, om mijn tranen van onmacht en onbegrip de vrije loop te laten...
Ik leef in een eenzaam, klein wereldje. Het is lastig als je moeilijk aansluiting vindt, als er zo weinig mensen zijn die zich op dezelfde golflengte bevinden, dezelfde trilling uitzenden als jij...

Voor de buitenwereld lijkt het alsof ik me beter voel, me belangrijker, intelligenter en superieur voel. Maar dat is slechts de halve waarheid...

Het is een eenzaam, klein wereldje...
Het zou zoveel makkelijker zijn als ik was zoals iedereen.

Roes

Je had het beloofd.  Je had beloofd dat je me zou nemen, dat je van mijn lichaam gulzig zou drinken, dat je me pijn zou doen.  Je bent je belofte nagekomen. 
Ik had nauwelijks de tijd om mijn jas uit te trekken.  Vrijwel meteen nam je me in je armen, zoende me wild. 
Ik wist niet dat er nog iets hoger was dan verlangen en begeerte.  Het ging verder dan pure lust en rauwe seks.  Het was dierlijk, primitief, op het randje af ordinair zelfs. 
Twee keer, drie keer, vier keer!  Ontembare, eindeloze energie... 

Dit was geen vrijen, dit was geen liefde bedrijven.  Dit was neuken.  Het woord uitspreken alleen al bezorgt me kippenvel... Neuken.  Een woord dat ik nooit zou gebruiken. Eindelijk viel mijn masker weg, eindelijk vergat ik schaamte, remmingen en blokkades. Je gaf me dan ook geen tijd om me ergens zorgen over te maken...

Je kreunde en gromde, fluisterde schunnige woorden in mijn oor.  In plaats van mijn hoofd verlegen af te wenden en te zwijgen keek ik recht in je ogen en genoot ik van dit verboden gevoel.  Een verbod dat ik mezelf jarenlang had opgelegd.
Er knapte iets bij me.  Een geestelijk maagdenvlies.  Bloed vloeide en vermengde angst met genot.

Nu, meer dan vierentwintig uur later, voel ik je nog steeds...  De stijve beenspieren en mijn pijnlijk gezwollen schaamlippen herinneren aan een bijna surrealistische nacht. 
Jij en ik... inwoners van Sodom...

Misschien, héél misschien, kan ik nu eindelijk weer Vrouw worden.