Doorbraak

Een paar dagen van tevoren begon ik al na te denken over het gesprek. Waar zou ik het eens over gaan hebben? Waar liep ik het meest tegenaan? Het antwoord was zoals altijd: seks. Ik wil niet meer dat het mijn leven beheerst, positief noch negatief. Ik wil weer gewoon met mijn eigen man kunnen vrijen, zonder bang te worden of mezelf vies te voelen.
En toen bedacht ik dat ik dat wel al kon, maar alleen als ik voor mezelf accepteerde dat ik er niets van hoefde te genieten. Mijn euro viel. Dat was natuurlijk de reden waarom ik zo makkelijk met klanten kan vrijen en niet met de man waar ik van hou. Tijdens een afspraak heb ik de touwtjes meestal in handen en hoef ik niet mee te genieten. Het gaat om de man, hij betaalt me. Natuurlijk verwachten ze dat je ook geniet maar ik ben héél goed in toneelspelen, zo goed zelfs dat ik er vaak zelf intrap. Op zulke momenten kan ik gewoon vrijen. Ik ben me bewust van wat er gebeurt en ik registreer. Ik hoef geen knopje om te draaien, het is geen kwestie van 'verstand op nul'. En ik hou van mijn werk, ik hou er zoveel van! Omdat ik iemand iets kan geven wat hij nodig heeft (wat ik zelf niet meer wil of kan voelen). Omdat het me zo makkelijk afgaat. Omdat het goed betaalt, en ik lig er achteraf niet wakker van 's nachts. Omdat het me vaak goed doet eens iemand te ontmoeten buiten de vier muren op een heel vrijblijvende manier. Het voelt zo veilig en ik ben er zo goed in. Waarom kan ik dat dan thuis niet?

Dit was zo'n beetje het grootste struikelblok de laatste maanden - zoniet jàren. Manlief werd onzeker. Ik wist dat het niks met hem te maken had, maar wat was het dan wel?
Hij dacht dat het kwam omdat ik me prostitueerde. Dat geloofde ik niet maar het maakte me wel onzeker. Ik heb zelfs een moment gedacht dat ik er met hem geen zin in had omdat ik achteraf geen beloning (geld) kon verwachten. Gelukkig was ik er al snel achter dat ook dat onzin was.

Als ik met mijn man ging vrijen, werd ik bang. Hij is erg attent en altruïstisch, ook in bed. Ik sta op de eerste plaats. Hij is zacht, lief, teder en neemt alle tijd. De ideale minnaar dus. Ik ging onder de loep nemen wat me zo afschrikte. Het feit dat hij zo met mijn lichaam bezig is, dat ik daar lig en hij tijd en energie in me steekt in de hoop me te laten genieten. Dàt is het probleem. Dat verdraag ik niet. Ik voel me dan bekeken, vernederd. Het voelt als incest. Dat gevoel kon ik niet plaatsen. Ik voel het niet als ik met een klant afspreek. En toen bedacht ik: misschien moet ik niet "genezen" worden. Als hij zou accepteren dat ik geen fysiek genot verlang, dan kan ik ongedwongen met hem gaan vrijen. Dan kan ik hem bevrediging schenken zonder mijn eigen lichaam aandacht te geven en dan kan ik zonder paniek voor hem uit de kleren. Dan kan ik achteraf gaan slapen zonder vies gevoel. Dan zou vrijen geen probleem meer voor me zijn. Zoiets krijg ik natuurlijk niet aan hem verkocht, want dan gaat hij zich voelen alsof hij me 'gebruikt'. Welke man wil nu met zijn vrouw vrijen als hij weet dat ze er fysiek niets aan heeft?
Met dat idee, die vraag, ging ik vanmiddag naar mijn therapeute. I, heet ze.

Ik vertelde haar mijn oplossing. In plaats van te willen 'genezen', gewoon accepteren. Voor mij zou het als een opluchting voelen. Maar dit keer ging ze graven. Dat doet ze lang niet altijd. Ik was nieuwsgierig naar haar bedoeling en ik ging er in mee.

Waarom voel je je zo onveilig, zo vies? vroeg ze me. Was ik ooit verkracht, misbruikt?
Dat vond ik een moeilijke vraag. Ja en nee. Ik heb wel vaak seks tegen mijn zin gehad met mannen ja, maar ze hebben me nooit met geweld overmeesterd. Ik liet hen eerder maar begaan, uit zelfbescherming. Omdat het van me verwacht werd en dan was ik er van af.

Schijnbaar was het woordje 'verwacht' een sleutelwoord voor haar. Ze groef verder.
Ik vertelde dat ik ook nog steeds nachtmerries had, over mijn moeder. Dat ik haar afkeurende blik in mijn rug voel prikken als ik met mijn man vrij. Dat ik nog nachtmerries heb over haar, hoe ze me misbruikt - maar dat ik niet begrijp waar ze vandaan komen. Want het is nooit wérkelijk gebeurd...

En dan vertelde ik over de dingen die wél gebeurd zijn. Hoe ze me (letterlijk) twee jaar opsloot toen ze ontdekte dat ik met iemand naar bed geweest was. Hoe ze mijn condooms en pil afpakte die ik stiekem was gaan halen. Hoe ze me verrot stond te schelden toen ze me op zeventienjarige leeftijd betrapte toen ik aan het masturberen was in mijn kamer (je bent net je vader, die was ook pornoverslaafd!) Hoe ze me - toen ik eindelijk meerderjarig was - woest de pil toesmeet die ze voor me was gaan halen bij de dokter. Hoe ze mijn vriendje en mij 'dwong' om naar topless danseressen te kijken met pluimen in hun gat. Hoe ik erachter kwam dat ze naar mijn liefje seksueel getinte smsjes stuurde en hoe dat de druppel was voor mij. Toen ben ik weggelopen.

Voor mij waren het details. Ik had al eerder verteld over mijn moeder, het gebrek aan privacy, hoe streng ze was en hoe overbeschermend. Ik dacht niet dat dit écht veel uitmaakte, maar ik vertelde het toch, omdat Inge er naar vroeg.
Ik vertelde hoe mijn moeder woest mijn slipje naar beneden trok toen ik ongesteld werd op mijn elfde. Over het taboe. En over het contrast toen ik meerderjarig was geworden. Toen moest ik plots de pil slikken, make up gebruiken, mijn benen scheren, rokjes dragen. Anders kon ik geen man aan me binden. Want mannen willen seks.
Dat contrast - van de ene dag op de andere - vond ik walgelijk. Het waren dingen waar ik het niet met mijn moeder over wilde hebben.

Tegen die tijd zat ik luid te snikken want ik zag de puzzel in elkaar vallen. Mijn lichaam wil geen fysieke prikkels meer voelen. Mijn lichaam wil dood zijn. Emotioneel wil en kan ik me nog verbinden, ik kan nog liefde tonen. Maar niet meer op die manier. Ik dacht dat het iets spiritueels was - zoals ascetische monniken. Dat ik het aardse genot van seksualiteit overstegen had. Maar eigenlijk loop ik er gewoon voor weg. Ik heb nog wel eens een orgasme, en dan voel ik me onpasselijk worden. Meteen zie ik haar gezicht voor me. Meteen lijkt het alsof het haar handen, hààr vingers zijn die me over de grens duwen. Ik moet en zal genieten. ZIJ wil het en daar heb ik niks tegen in te brengen. Haar wil is wet.

In BDSM vond ik troost en zekerheid. Als Dominante kan ik me weer op de ander richten en mijn eigen lichaam buiten spel zetten. Als hoer kan ik dat ook. Als echtgenote die van haar man houdt niet...

I was er stil van. Ze vertelde me dat ze zelf een verleden heeft van seksueel misbruik. Ze vertelde ook dat dit mishandeling was van mijn moeder. Letterlijk mishandeling, psychisch seksueel misbruik. En dat - hoewel pijn niet meetbaar is - zij persoonlijk dit erger vond dan wat ZIJ had meegemaakt.

En toen deed ik wat ik altijd doe, ik ging mijn moeder verdedigen. Want zij had dat allemaal uit liefde en angst gedaan. Zij had ook haar trauma's en ik vergaf het haar en ik zou mijn pijn zo waardig mogelijk en in stilte dragen. Toen werd I boos.
Nee L, zei ze. Dit gaat nu even niet om je moeder. Met alle respect voor haar misbruik en haar weg - maar dit gaat nu om jou. Om hoe jij nu verder moet. Zij heeft je dit aangedaan, en het is niet jouw schuld en je hebt het ook niet verdiend. Wat zij gedaan heeft heet mishandeling, jij hebt een zwaar seksueel trauma en dat heeft zij je aangedaan. Je had haar daar destijds voor kunnen aangeven.

Toen ben ik onbedaarlijk beginnen janken. Het was de eerste keer dat iemand dit zo rechtuit tegen me zei. Het was de eerste keer dat ik erkenning kreeg in zo'n hoge mate. Maar ik was ook bang. Mijn eigen moeder! Ik heb het altijd voor haar opgenomen. Ik mocht kwaad zijn op haar, ik mocht slecht spreken over haar, maar als een ander dat deed was dat ondraaglijk. Ook nu was het ondraaglijk. Het deed pijn en ik voelde me erg alleen.

Ik ben een slachtoffer van psychisch seksueel misbruik. Ik vertoon dezelfde 'symptomen' als kinderen die jarenlang incest hebben moeten ondergaan. Ik moet eerst dit idee accepteren. Ja, mezelf letterlijk 'slachtoffer' voelen. Het is erg in de mode om jezelf net NIET zo te voelen. Maar als ik dat nu doe, dan ontken ik weer die pijn in mezelf. Dan ga ik het weer voor haar opnemen en het goedpraten. Dan ontzeg ik mezelf opnieuw die zelfcompassie. Pas als ik mezelf in deze situatie accepteer, kunnen we werken aan de volgende stap. Maar of ik hiervan 'genezen' wil worden weet ik nog niet. Ik hoefde het nu ook nog niet te beslissen van haar. We zien wel.

Het moeilijkste punt nu is communiceren met mijn man. Hij gaat dit heel erg vinden en geen 'misbruik' van me willen maken. Terwijl ik dat net zo nodig heb...