Doorheen al die jaren waren er altijd mensen die me wilden troosten.
Kom, meisje, zet je eens op mijn knie. Vertel het maar allemaal aan mij. Ik zal luisteren. Ik begrijp je. Ik veroordeel je niet. Arm kind... Niet alle mannen zijn zo, dat weet je toch wel?
Ja, dat wist ik. Daar was ik ook van overtuigd. Nog steeds.
Daar moest ik van overtuigd zijn, van mezelf.
Ik ben niet zo hoor, ik zou een meisje nooit zo behandelen. Ik ben lief en zacht voor meisjes zoals jij. Ik zal je troosten. Vlij je maar tegen me aan.
En ik huilde en vertelde. Snikte het uit. Legde mijn ziel bloot.
Onderwijl legden zij hun penis bloot.
Want zo een teer, fragiel meisje dat zo veel aan moet kunnen, zoveel te verduren krijgt, dat werkte op hun vadergevoel. Ze wilden me troosten, er voor me zijn. Me helpen. Zij konden me genezen, me uit het dal trekken.
Maar eerst wilden zij mijn dal verkennen. Hun penis werd bloter en bloter. Ik bracht een soort kortsluiting bij hen teweeg. Ze voelden zich vader, maar dronken van mijn lichaam. Ze konden het niet tegenhouden. En ik, ik had er de kracht niet meer voor om dat te doen.
woensdag 15 december 2010
maandag 13 december 2010
Eerste keer
Ik was vijftien. Jij net drieëntwintig geworden. Ik had gelogen tegen je, had gezegd dat ik achttien was. Toen dacht ik dat je dat geloofde, maar nu ik er op terugkijk twijfel ik daar aan. Misschien geloofde je me uit gemak. Misschien wou je me geloven.
Ik spijbelde van school en ging naar je toe met de trein. Ik kende de weg niet, moest alles zelf uitzoeken. Eigenlijk wel een beetje lomp, dat je me niet eens van de trein kwam afhalen. Maar ik wist mezelf te redden en plots stond ik voor je deur. Je deed open. Ik schrok ervan hoe lang je was, dat had ik niet verwacht. Je woonde klein, erg klein, maar het was er netjes. Ook wel donker...
Ik vond je niet zo knap. Toch maakte me dat helemaal niets uit. Ik vond het spannend, was blij. Het voelde goed.
We gingen op je bed zitten en je zoende me. Het zal vast niet zoveel voorgesteld hebben, maar nog steeds voelde het goed. Je streelde me over mijn lange haar, keek me onderzoekend aan. Of ik wou...?
Natuurlijk wou ik! Ik had me er al op voorbereid, ik wist, hoopte, dat het eindelijk zou gaan gebeuren.
Het is toch niet je eerste keer, he? Vroeg je voorzichtig.
Welnee! Ik schudde mijn hoofd en glimlachte.
Mijn tweede leugen.
De radio speelde een liedje van Clouseau. Je duwde me zachtjes achterover op je bed. Even de twijfel, de onzekerheid, de angst. Dan een helse pijn. Ik hield mijn adem in, hoopte dat je het niet zou merken. Je moet het gevoeld hebben want een fractie van een seconde stopte je met bewegen. Mijn nagels in je rug moedigden je aan. Even doorzetten, zei ik tegen mezelf. Het is goed, alles is goed...
Je was voorzichtig. Lief. Je had tijd.
Dit alles verbaasde me. Dit was anders dan de ervaringen die ik van andere meisjes hoorde. Ik was gelukkig.
Je liet mij alles bepalen, overheerste me niet. De pijn ebde weg en ik voelde me werkelijk Vrouw. Vrij.
Ik voelde me zelfzeker genoeg om bovenop je te komen zitten. Ik zag hoe je vol verwondering mijn lichaam bewonderde. Het lichaam waar ik me voor het eerst niet meer voor schaamde...
Het duurde langer dan een uur. Toen stelde je voor om iets te gaan drinken. Ik had er geen zin in, wou gewoon blijven liggen, niks doen, maar zei toch ja.
Je stond op en ging naar de badkamer. Ik zocht mijn kleren bij elkaar en merkte de gigantische bloedvlek op die ik gemaakt had. Even de paniek...
Ik zei niets en dekte ze snel toe.
We gingen iets drinken in een rokerig bruin café. Je bestelde een cola, je had geen geld voor twee glazen. Vreemd vond ik dit. Maar ik zweeg.
Na een half uurtje ging ik weer naar huis, ik wilde er zeker van zijn dat ik op tijd thuis zou zijn. Het mocht niet uitkomen.
Het kwam wél uit. Moeders hebben overal oren en ogen, helaas...
Twee jaar huisarrest hield ik er aan over. En het dreigement dat ze je zou aangeven bij de politie.
Je hebt nog een paar keer naar huis gebeld, maar ik mocht de telefoon niet opnemen. Het enige wat mijn moeder deed als ze hoorde of dacht dat jij het was, was luid gillen in de hoorn en snel inhaken. Na een poosje heb je het opgegeven en ik heb je nooit weer gezien.
Nu, zoveel jaren later, al die vragen...
Was je verliefd op me? Had je door dat ik geen achttien was? Je moet de bloedvlek gezien hebben nadat ik weg was, wat dacht je, wat voelde je toen?
Misschien maakt het allemaal niets uit.
Rest me alleen nog je te bedanken, B. Bedankt voor deze mooie ervaring. Veel meisjes hebben het slechter getroffen.
Ik hoop dat het je goed gaat.
Ik spijbelde van school en ging naar je toe met de trein. Ik kende de weg niet, moest alles zelf uitzoeken. Eigenlijk wel een beetje lomp, dat je me niet eens van de trein kwam afhalen. Maar ik wist mezelf te redden en plots stond ik voor je deur. Je deed open. Ik schrok ervan hoe lang je was, dat had ik niet verwacht. Je woonde klein, erg klein, maar het was er netjes. Ook wel donker...
Ik vond je niet zo knap. Toch maakte me dat helemaal niets uit. Ik vond het spannend, was blij. Het voelde goed.
We gingen op je bed zitten en je zoende me. Het zal vast niet zoveel voorgesteld hebben, maar nog steeds voelde het goed. Je streelde me over mijn lange haar, keek me onderzoekend aan. Of ik wou...?
Natuurlijk wou ik! Ik had me er al op voorbereid, ik wist, hoopte, dat het eindelijk zou gaan gebeuren.
Het is toch niet je eerste keer, he? Vroeg je voorzichtig.
Welnee! Ik schudde mijn hoofd en glimlachte.
Mijn tweede leugen.
De radio speelde een liedje van Clouseau. Je duwde me zachtjes achterover op je bed. Even de twijfel, de onzekerheid, de angst. Dan een helse pijn. Ik hield mijn adem in, hoopte dat je het niet zou merken. Je moet het gevoeld hebben want een fractie van een seconde stopte je met bewegen. Mijn nagels in je rug moedigden je aan. Even doorzetten, zei ik tegen mezelf. Het is goed, alles is goed...
Je was voorzichtig. Lief. Je had tijd.
Dit alles verbaasde me. Dit was anders dan de ervaringen die ik van andere meisjes hoorde. Ik was gelukkig.
Je liet mij alles bepalen, overheerste me niet. De pijn ebde weg en ik voelde me werkelijk Vrouw. Vrij.
Ik voelde me zelfzeker genoeg om bovenop je te komen zitten. Ik zag hoe je vol verwondering mijn lichaam bewonderde. Het lichaam waar ik me voor het eerst niet meer voor schaamde...
Het duurde langer dan een uur. Toen stelde je voor om iets te gaan drinken. Ik had er geen zin in, wou gewoon blijven liggen, niks doen, maar zei toch ja.
Je stond op en ging naar de badkamer. Ik zocht mijn kleren bij elkaar en merkte de gigantische bloedvlek op die ik gemaakt had. Even de paniek...
Ik zei niets en dekte ze snel toe.
We gingen iets drinken in een rokerig bruin café. Je bestelde een cola, je had geen geld voor twee glazen. Vreemd vond ik dit. Maar ik zweeg.
Na een half uurtje ging ik weer naar huis, ik wilde er zeker van zijn dat ik op tijd thuis zou zijn. Het mocht niet uitkomen.
Het kwam wél uit. Moeders hebben overal oren en ogen, helaas...
Twee jaar huisarrest hield ik er aan over. En het dreigement dat ze je zou aangeven bij de politie.
Je hebt nog een paar keer naar huis gebeld, maar ik mocht de telefoon niet opnemen. Het enige wat mijn moeder deed als ze hoorde of dacht dat jij het was, was luid gillen in de hoorn en snel inhaken. Na een poosje heb je het opgegeven en ik heb je nooit weer gezien.
Nu, zoveel jaren later, al die vragen...
Was je verliefd op me? Had je door dat ik geen achttien was? Je moet de bloedvlek gezien hebben nadat ik weg was, wat dacht je, wat voelde je toen?
Misschien maakt het allemaal niets uit.
Rest me alleen nog je te bedanken, B. Bedankt voor deze mooie ervaring. Veel meisjes hebben het slechter getroffen.
Ik hoop dat het je goed gaat.
vrijdag 10 december 2010
ongesteld
Ik was de tweede van de klas die ongesteld werd. Maar eigenlijk toch de eerste, want K, die ze een maand eerder kreeg, was een jaar blijven zitten en was ouder dan ik. Het vijfde leerjaar was nog maar een paar maanden oud, ik was er vroeg bij.
Hoewel ik nooit voorgelicht was wist ik natuurlijk wel wat er aan de hand was. Hier had ik naar uit gekeken, maar nu het zo ver was, voelde ik enkel schaamte en angst. Ik begreep niet waar dat gevoel vandaan kwam maar het was er wel. Dit moest ik verborgen houden. Koste wat kost.
Thuis pikte ik zo nu en dan een maandverbandje uit de kast van mijn zus. Niet te vaak, want dan zou het opvallen. De gebruikte maandverbanden hield ik bij en gooide ik op school stiekem in de vuilnisbak. De rest van de tijd propte ik dikke lagen toiletpapier in mijn onderbroekje. Niemand mocht het weten...
Na drie dagen was het geheim geen geheim meer. Ik sliep bij mijn moeder in bed en zij had bloedvlekken op de lakens gezien. Ik had mezelf verraden.
Ze stormde de badkamer in. Ik keek haar aan, uitdagend, maar toch trillend, onzeker, bang. Ik vroeg haar wat er aan de hand was. Ze antwoordde niet en keek me in plaats daarvan heel verdwaasd aan. Haar ogen stonden glazig. Toen deed ze een greep naar mijn slipje en wilde het naar beneden trekken. Ik gilde het uit als een wild dier, was volledig overstuur. Plots was ze weg...
Nog geen minuut later stond ze weer voor me. Ze hield één van mijn slipjes in haar hand. Ze had er een maandverbandje ingekleefd en ze drukte het aan, minutenlang, heel geconcentreerd, alsof het muurvast moest zitten en nooit meer mocht loskomen. Ik keek haar verbaasd aan. Waar was ze in hemelsnaam mee bezig.
Het enige dat ze zei was: Wij hebben dat ook hoor, elke maand.
Dat weet ik wel, antwoordde ik.
Ze troonde me mee naar de woonkamer. Ze ging zitten op de bank, ik voor haar op de grond. Ze borstelde zoals elke ochtend mijn haar en maakte er twee strakke vlechten in.
Toen ging ik naar school. Vanbuiten meisje, vanbinnen vrouw.
Hoewel ik nooit voorgelicht was wist ik natuurlijk wel wat er aan de hand was. Hier had ik naar uit gekeken, maar nu het zo ver was, voelde ik enkel schaamte en angst. Ik begreep niet waar dat gevoel vandaan kwam maar het was er wel. Dit moest ik verborgen houden. Koste wat kost.
Thuis pikte ik zo nu en dan een maandverbandje uit de kast van mijn zus. Niet te vaak, want dan zou het opvallen. De gebruikte maandverbanden hield ik bij en gooide ik op school stiekem in de vuilnisbak. De rest van de tijd propte ik dikke lagen toiletpapier in mijn onderbroekje. Niemand mocht het weten...
Na drie dagen was het geheim geen geheim meer. Ik sliep bij mijn moeder in bed en zij had bloedvlekken op de lakens gezien. Ik had mezelf verraden.
Ze stormde de badkamer in. Ik keek haar aan, uitdagend, maar toch trillend, onzeker, bang. Ik vroeg haar wat er aan de hand was. Ze antwoordde niet en keek me in plaats daarvan heel verdwaasd aan. Haar ogen stonden glazig. Toen deed ze een greep naar mijn slipje en wilde het naar beneden trekken. Ik gilde het uit als een wild dier, was volledig overstuur. Plots was ze weg...
Nog geen minuut later stond ze weer voor me. Ze hield één van mijn slipjes in haar hand. Ze had er een maandverbandje ingekleefd en ze drukte het aan, minutenlang, heel geconcentreerd, alsof het muurvast moest zitten en nooit meer mocht loskomen. Ik keek haar verbaasd aan. Waar was ze in hemelsnaam mee bezig.
Het enige dat ze zei was: Wij hebben dat ook hoor, elke maand.
Dat weet ik wel, antwoordde ik.
Ze troonde me mee naar de woonkamer. Ze ging zitten op de bank, ik voor haar op de grond. Ze borstelde zoals elke ochtend mijn haar en maakte er twee strakke vlechten in.
Toen ging ik naar school. Vanbuiten meisje, vanbinnen vrouw.
woensdag 8 december 2010
Massage
Man, 34 jaar, houdt van sauna en massage, tederheid en knuffelen...
Een onaangename rilling trekt door mijn lijf als ik zoiets lees... Dan zie ik grote, zware handen voor me die zich sluiten om mijn tengere schouders... Die de spanning bij mij willen loskneden, zodat ik open kom te staan, zodat ik 'los' kom...
Maar ik wil niet loskomen. Ik wil dat hij met zijn gore tengels van me afblijft!
Ik glimlach geforceerd. Waarom? Ik weet het niet. Maar vanbinnen schreeuw ik. MIJN lichaam! Van MIJ! Kijk niet naar me, doe je ogen dicht! Blijf van me af, ik hou hier niet van! Dit is niet leuk, JIJ bent niet leuk!
Tederheid... Is dit wat tederheid inhoudt? Onder het mom van 'ontspannen' een jong meisje in je bed krijgen?
Er zit spanning in mijn bovenbenen zeg je... Voor de zekerheid masseer je maar even mijn venusheuvel mee, er mag niets overgeslagen worden.
Ik word gekneed... vanbuiten en vanbinnen. In mijn hoofd tel ik de seconden die voorbij gaan.
Ik tel nog steeds.
Een onaangename rilling trekt door mijn lijf als ik zoiets lees... Dan zie ik grote, zware handen voor me die zich sluiten om mijn tengere schouders... Die de spanning bij mij willen loskneden, zodat ik open kom te staan, zodat ik 'los' kom...
Maar ik wil niet loskomen. Ik wil dat hij met zijn gore tengels van me afblijft!
Ik glimlach geforceerd. Waarom? Ik weet het niet. Maar vanbinnen schreeuw ik. MIJN lichaam! Van MIJ! Kijk niet naar me, doe je ogen dicht! Blijf van me af, ik hou hier niet van! Dit is niet leuk, JIJ bent niet leuk!
Tederheid... Is dit wat tederheid inhoudt? Onder het mom van 'ontspannen' een jong meisje in je bed krijgen?
Er zit spanning in mijn bovenbenen zeg je... Voor de zekerheid masseer je maar even mijn venusheuvel mee, er mag niets overgeslagen worden.
Ik word gekneed... vanbuiten en vanbinnen. In mijn hoofd tel ik de seconden die voorbij gaan.
Ik tel nog steeds.
Flarden: Onzekerheid
Flarden: Onzekerheid: "Bijna elke vrouw is onzeker over hoe ze er uit ziet. Ze kijkt naar haar doffe haar, naar de striemen die ze overhield na haar bevalling...."
Mama
We sliepen samen in één bed. Uit 'plaatsgebrek'.
Op een avond liep het echter anders. Tussen het bed en de spiegelkleerkast werd een matrasje voor me geïnstalleerd. Vreemd genoeg stelde ik me er geen vragen bij. Toen het bedtijd was, ging ik gewoon op het matrasje liggen, jij in het grote bed.
Ik kon niet meteen de slaap vatten, en enkele luttele minuten later ging de deur van de slaapkamer open. Het was D. Ze liet een man binnen. Hij stond in het vaagoranje licht van de hal te wachten tot ze weer weg ging. Ik herkende hem, het was de buurman.
Gefluister. Geheime woorden. Ritselende lakens. Een bed dat zachtjes kraakte. Gezucht en gehijg.
Ik zal amper acht geweest zijn maar ik begreep heel goed wat er gebeurde... sterker nog, ik zag het allemaal in de spiegel. Op en neer deinende lijven. De geur van seks en lust.
De volgende ochtend was hij weg. En ik? Ik heb jaren gedaan alsof ik er niets van merkte.
Maar ik heb het gezien, mama. Ik zag en hoorde jullie. Op die dag is mijn beeld over de man gevormd. Waarom liet je me bij jullie in de kamer? Waarom heb je me hier aan bloot gesteld?
Waarom heb je me niet beschermd, mama...
Op een avond liep het echter anders. Tussen het bed en de spiegelkleerkast werd een matrasje voor me geïnstalleerd. Vreemd genoeg stelde ik me er geen vragen bij. Toen het bedtijd was, ging ik gewoon op het matrasje liggen, jij in het grote bed.
Ik kon niet meteen de slaap vatten, en enkele luttele minuten later ging de deur van de slaapkamer open. Het was D. Ze liet een man binnen. Hij stond in het vaagoranje licht van de hal te wachten tot ze weer weg ging. Ik herkende hem, het was de buurman.
Gefluister. Geheime woorden. Ritselende lakens. Een bed dat zachtjes kraakte. Gezucht en gehijg.
Ik zal amper acht geweest zijn maar ik begreep heel goed wat er gebeurde... sterker nog, ik zag het allemaal in de spiegel. Op en neer deinende lijven. De geur van seks en lust.
De volgende ochtend was hij weg. En ik? Ik heb jaren gedaan alsof ik er niets van merkte.
Maar ik heb het gezien, mama. Ik zag en hoorde jullie. Op die dag is mijn beeld over de man gevormd. Waarom liet je me bij jullie in de kamer? Waarom heb je me hier aan bloot gesteld?
Waarom heb je me niet beschermd, mama...
Geestelijk klaarkomen
Weten mensen nog wat dat is, geestelijk klaarkomen...?
Ik heb het niet over tantra, laat dat duidelijk zijn...
Geestelijk klaarkomen... Iets of iemand wekt je interesse, je wordt nieuwsgierig, bent geprikkeld.
Je wordt licht in je hoofd, letterlijk licht als in niets meer wegend, ook als in stralend en helder.
Je neemt een bovennatuurlijke trilling waar, een kosmisch gezoem. Je staat rechtstreeks in verbinding met de wereld en je lichaam en psyche versmelten. Een constante staat van Zijn.
Een eeuwigdurend orgasme dat je helemaal consumeert en de energie geeft om door te gaan.
Ik wens het iedereen toe.
Ik heb het niet over tantra, laat dat duidelijk zijn...
Geestelijk klaarkomen... Iets of iemand wekt je interesse, je wordt nieuwsgierig, bent geprikkeld.
Je wordt licht in je hoofd, letterlijk licht als in niets meer wegend, ook als in stralend en helder.
Je neemt een bovennatuurlijke trilling waar, een kosmisch gezoem. Je staat rechtstreeks in verbinding met de wereld en je lichaam en psyche versmelten. Een constante staat van Zijn.
Een eeuwigdurend orgasme dat je helemaal consumeert en de energie geeft om door te gaan.
Ik wens het iedereen toe.
Verkrachting of uitlokking
Ik was jong. Een tienermeisje nog. Eenzaam en onbegrepen.
Jij was ouder. Schreef gedichten. Praatte tegen me op een lieve, beschermende toon.
Of ik je wou ontmoeten? Ja, driedubbel ja!
We spraken af bij het treinstation. Ik schrok toen ik je zag. Je was lelijk, maar daar had ik geen probleem mee. Iemands uiterlijk deed er voor mij niet toe en dat doet het nog steeds niet. Waar ik van schrok was de onverzorgde, bijna ontbindende staat waarin je lichaam verkeerde. Ik probeerde me over mijn walging heen te zetten en gaf je toch een kus op je wang ter begroeting. Je lachte je scheve, lichtbruine tanden bloot en raakte mijn blote arm even aan met je al even getaande vingers. Ik huiverde.
Stap in, zei je. We gaan wat drinken. Ik voelde de verstarring en aarzeling in mijn lichaam maar stapte toch in. Ik was niet eens verbaasd toen ik zag dat je niet de stad inreed.
Voor ik het wist bevonden we ons midden in de Haspengouwse velden. Je hield halt en keek me aan...
Ik voelde hoe mijn keel dicht zat. Ik kon niets uitbrengen. Dit was mijn eigen, domme schuld...
Het enige dat ik kon uitbrengen was dat ik ongesteld was, dat het niet kon. Je stapte uit, deed het achterportier open en bekleedde de achterbank met oude kranten. Ga daar maar op liggen, zei je kalm, dan bevuil je mijn auto niet.
In een fractie van een seconde schatte ik mijn kansen in. Kansen die ik niet had. Ik kon niet wegrennen, gillen had geen zin. Me lichamelijk verzetten durfde ik niet. Ik stapte gedwee uit en ging liggen op de stinkende hoop kranten.
Je nam me in een paar minuten. Ik huilde stilletjes. Toen je klaar was trok je mijn slipje weer over mijn billen.
De weg van het station naar huis was lang. Voorbijgangers keken me bevreemd aan. Mijn rok zat onder de bloedvlekken. Maar niemand sprak, niemand vroeg...
Thuisgekomen propte ik snel mijn kleren in de wasmachine. De vlekken zijn er echter nooit uitgegaan.
Jij was ouder. Schreef gedichten. Praatte tegen me op een lieve, beschermende toon.
Of ik je wou ontmoeten? Ja, driedubbel ja!
We spraken af bij het treinstation. Ik schrok toen ik je zag. Je was lelijk, maar daar had ik geen probleem mee. Iemands uiterlijk deed er voor mij niet toe en dat doet het nog steeds niet. Waar ik van schrok was de onverzorgde, bijna ontbindende staat waarin je lichaam verkeerde. Ik probeerde me over mijn walging heen te zetten en gaf je toch een kus op je wang ter begroeting. Je lachte je scheve, lichtbruine tanden bloot en raakte mijn blote arm even aan met je al even getaande vingers. Ik huiverde.
Stap in, zei je. We gaan wat drinken. Ik voelde de verstarring en aarzeling in mijn lichaam maar stapte toch in. Ik was niet eens verbaasd toen ik zag dat je niet de stad inreed.
Voor ik het wist bevonden we ons midden in de Haspengouwse velden. Je hield halt en keek me aan...
Ik voelde hoe mijn keel dicht zat. Ik kon niets uitbrengen. Dit was mijn eigen, domme schuld...
Het enige dat ik kon uitbrengen was dat ik ongesteld was, dat het niet kon. Je stapte uit, deed het achterportier open en bekleedde de achterbank met oude kranten. Ga daar maar op liggen, zei je kalm, dan bevuil je mijn auto niet.
In een fractie van een seconde schatte ik mijn kansen in. Kansen die ik niet had. Ik kon niet wegrennen, gillen had geen zin. Me lichamelijk verzetten durfde ik niet. Ik stapte gedwee uit en ging liggen op de stinkende hoop kranten.
Je nam me in een paar minuten. Ik huilde stilletjes. Toen je klaar was trok je mijn slipje weer over mijn billen.
De weg van het station naar huis was lang. Voorbijgangers keken me bevreemd aan. Mijn rok zat onder de bloedvlekken. Maar niemand sprak, niemand vroeg...
Thuisgekomen propte ik snel mijn kleren in de wasmachine. De vlekken zijn er echter nooit uitgegaan.
Pornografie
Er wordt nog steeds van uit gegaan dat de meeste pornografie voor mannen bedoeld is. Instant bevrediging. Veel vrouwen vinden het smakeloos, saai. Voor hen is er nu 'vrouwvriendelijke porno'. Met één of ander zeemzoetig verhaaltje aan verbonden, met acteurs die op een ietwat zachtere, tedere manier de liefde bedrijven.
Ik, als vrouw zijnde, wil even laten weten dat ik hier niets aan vind. N I E T S.
'Vrouwvriendelijke porno'. Komaan! Alsof wij tere wezentjes zijn die op een speciale manier behandeld dienen te worden? Alsof wij allemaal met blinkende smachtende ogen zitten te wachten op één of andere Don Juan die ons meeneemt om ons leven te leiden?
Porno is wat het is: porno. Géén kasteelromannetje met hier en daar een blote borst.
Als ik porno kijk, dan verwacht ik seks te zien. Géén mensen die de liefde bedrijven. Rauwe, primitieve seks.
Oh ja, en nog even iets voor de vrouwen die zich bedrogen en verraden voelen als hun man porno kijkt, de vrouwen die dit een vorm van vreemdgaan vinden: jullie zijn dom.
Ik, als vrouw zijnde, wil even laten weten dat ik hier niets aan vind. N I E T S.
'Vrouwvriendelijke porno'. Komaan! Alsof wij tere wezentjes zijn die op een speciale manier behandeld dienen te worden? Alsof wij allemaal met blinkende smachtende ogen zitten te wachten op één of andere Don Juan die ons meeneemt om ons leven te leiden?
Porno is wat het is: porno. Géén kasteelromannetje met hier en daar een blote borst.
Als ik porno kijk, dan verwacht ik seks te zien. Géén mensen die de liefde bedrijven. Rauwe, primitieve seks.
Oh ja, en nog even iets voor de vrouwen die zich bedrogen en verraden voelen als hun man porno kijkt, de vrouwen die dit een vorm van vreemdgaan vinden: jullie zijn dom.
Fetisj
Er wordt gezegd dat iedereen een fetisj heeft.
Dat kan gaan van onschuldige alledaagse fetisjen zoals zwarte kanten lingerie, tot de wat heviger getinte fantasieën. BDSM. Lak. Leer. Panty's. Voeten en/of handen.
Ik heb ook een fetisj. Er is iets wat me zo opwindt, zo prikkelt, dat het er niet meer toe doet wie de persoon in kwestie verder is of hoe hij/zij er uit ziet.
Die fetisj is taal.
Iemand die met woorden kan goochelen, diepzinnigheden op papier kan zetten, juiste spelling en interpunctie gebruikt, die gevat en spitsvondig is, verrassend, een ruime woordenschat bezit én die gebruikt op een zelfzekere maar niet-hautaine manier... Dié kan mij krijgen. Daarvoor open ik mijn geest, mijn ziel. Mijn lichaam, dat na het lezen van zijn (of haar) schrijfsels waarschijnlijk al zo week en zilt als een oester geworden zal zijn...
Alle anderen mogen huiswaarts gaan.
Dat kan gaan van onschuldige alledaagse fetisjen zoals zwarte kanten lingerie, tot de wat heviger getinte fantasieën. BDSM. Lak. Leer. Panty's. Voeten en/of handen.
Ik heb ook een fetisj. Er is iets wat me zo opwindt, zo prikkelt, dat het er niet meer toe doet wie de persoon in kwestie verder is of hoe hij/zij er uit ziet.
Die fetisj is taal.
Iemand die met woorden kan goochelen, diepzinnigheden op papier kan zetten, juiste spelling en interpunctie gebruikt, die gevat en spitsvondig is, verrassend, een ruime woordenschat bezit én die gebruikt op een zelfzekere maar niet-hautaine manier... Dié kan mij krijgen. Daarvoor open ik mijn geest, mijn ziel. Mijn lichaam, dat na het lezen van zijn (of haar) schrijfsels waarschijnlijk al zo week en zilt als een oester geworden zal zijn...
Alle anderen mogen huiswaarts gaan.
Onzekerheid
Bijna elke vrouw is onzeker over hoe ze er uit ziet.
Ze kijkt naar haar doffe haar, naar de striemen die ze overhield na haar bevalling. De donkere kringen onder haar ogen. Het buikje dat over de rand van haar slipje hangt... Hoe kan iemand die dit ziet zich werkelijk tot haar aangetrokken voelen...?
Ja, haar man, die houdt oprecht van haar hoe ze is. Mét buikje. Maar dat is niet genoeg. Ze wil begeerd worden. Aanbeden. Door vuur geconsumeerd. Zelfs lust is niet genoeg, ze wil niet een deel zijn van iemands leven, ze wil iemands leven ZIJN. Al is het maar één keer.
Als ik in de spiegel kijk, voel ik me ook onzeker...
Maar soms, héél soms, dan zie ik de oneffenheden niet. Dan zie ik alleen een paar stralende, heldere ogen. Een verleidelijke mysterieuze glimlach. Een taille en heupen om 'U' tegen te zeggen. Vrouwelijke borsten die me lijken te roepen.
Op zo'n momenten geef ik me over aan mijn éigen vuur...
Achteraf moet ik schaterlachen. Het leven kan soms zo eenvoudig zijn...
Ze kijkt naar haar doffe haar, naar de striemen die ze overhield na haar bevalling. De donkere kringen onder haar ogen. Het buikje dat over de rand van haar slipje hangt... Hoe kan iemand die dit ziet zich werkelijk tot haar aangetrokken voelen...?
Ja, haar man, die houdt oprecht van haar hoe ze is. Mét buikje. Maar dat is niet genoeg. Ze wil begeerd worden. Aanbeden. Door vuur geconsumeerd. Zelfs lust is niet genoeg, ze wil niet een deel zijn van iemands leven, ze wil iemands leven ZIJN. Al is het maar één keer.
Als ik in de spiegel kijk, voel ik me ook onzeker...
Maar soms, héél soms, dan zie ik de oneffenheden niet. Dan zie ik alleen een paar stralende, heldere ogen. Een verleidelijke mysterieuze glimlach. Een taille en heupen om 'U' tegen te zeggen. Vrouwelijke borsten die me lijken te roepen.
Op zo'n momenten geef ik me over aan mijn éigen vuur...
Achteraf moet ik schaterlachen. Het leven kan soms zo eenvoudig zijn...
Robijnen druppels
Ik mocht robijnen druppels schilderen op je huid.
Mijn kwast was zwart, en van leder.
Bij elke penseelstreek voelde ik je huiveren... Ik had mijn ogen stijf dicht geknepen, om de concentratie en intensheid te kunnen behouden...
Het was een pact dat we sloten. Jij en ik. Ons geheim.
Verbondenheid in de hoogste graad. Vertrouwen, overgave. Liefde. Ook al werd het woordje liefde niet uitgesproken.
Toen het schilderij af was keek je me vol bewondering aan. Geen van beide hadden we durven dromen dat ik het in me had. Dat ik zo iets moois kon tevoorschijn toveren.
Verzonken in elkaars armen lieten we de nacht over ons heen vallen.
Ik heb je daarna nooit weer gezien...
Mijn kwast was zwart, en van leder.
Bij elke penseelstreek voelde ik je huiveren... Ik had mijn ogen stijf dicht geknepen, om de concentratie en intensheid te kunnen behouden...
Het was een pact dat we sloten. Jij en ik. Ons geheim.
Verbondenheid in de hoogste graad. Vertrouwen, overgave. Liefde. Ook al werd het woordje liefde niet uitgesproken.
Toen het schilderij af was keek je me vol bewondering aan. Geen van beide hadden we durven dromen dat ik het in me had. Dat ik zo iets moois kon tevoorschijn toveren.
Verzonken in elkaars armen lieten we de nacht over ons heen vallen.
Ik heb je daarna nooit weer gezien...
Abonneren op:
Posts (Atom)