Eerste keer

Ik was vijftien. Jij net drieëntwintig geworden. Ik had gelogen tegen je, had gezegd dat ik achttien was. Toen dacht ik dat je dat geloofde, maar nu ik er op terugkijk twijfel ik daar aan. Misschien geloofde je me uit gemak. Misschien wou je me geloven.

Ik spijbelde van school en ging naar je toe met de trein. Ik kende de weg niet, moest alles zelf uitzoeken. Eigenlijk wel een beetje lomp, dat je me niet eens van de trein kwam afhalen. Maar ik wist mezelf te redden en plots stond ik voor je deur. Je deed open. Ik schrok ervan hoe lang je was, dat had ik niet verwacht. Je woonde klein, erg klein, maar het was er netjes. Ook wel donker...

Ik vond je niet zo knap. Toch maakte me dat helemaal niets uit. Ik vond het spannend, was blij. Het voelde goed.

We gingen op je bed zitten en je zoende me. Het zal vast niet zoveel voorgesteld hebben, maar nog steeds voelde het goed. Je streelde me over mijn lange haar, keek me onderzoekend aan. Of ik wou...?
Natuurlijk wou ik! Ik had me er al op voorbereid, ik wist, hoopte, dat het eindelijk zou gaan gebeuren.

Het is toch niet je eerste keer, he? Vroeg je voorzichtig.
Welnee! Ik schudde mijn hoofd en glimlachte.
Mijn tweede leugen.

De radio speelde een liedje van Clouseau. Je duwde me zachtjes achterover op je bed. Even de twijfel, de onzekerheid, de angst. Dan een helse pijn. Ik hield mijn adem in, hoopte dat je het niet zou merken. Je moet het gevoeld hebben want een fractie van een seconde stopte je met bewegen. Mijn nagels in je rug moedigden je aan. Even doorzetten, zei ik tegen mezelf. Het is goed, alles is goed...

Je was voorzichtig. Lief. Je had tijd.
Dit alles verbaasde me. Dit was anders dan de ervaringen die ik van andere meisjes hoorde. Ik was gelukkig.
Je liet mij alles bepalen, overheerste me niet. De pijn ebde weg en ik voelde me werkelijk Vrouw. Vrij.
Ik voelde me zelfzeker genoeg om bovenop je te komen zitten. Ik zag hoe je vol verwondering mijn lichaam bewonderde. Het lichaam waar ik me voor het eerst niet meer voor schaamde...

Het duurde langer dan een uur. Toen stelde je voor om iets te gaan drinken. Ik had er geen zin in, wou gewoon blijven liggen, niks doen, maar zei toch ja.
Je stond op en ging naar de badkamer. Ik zocht mijn kleren bij elkaar en merkte de gigantische bloedvlek op die ik gemaakt had. Even de paniek...
Ik zei niets en dekte ze snel toe.

We gingen iets drinken in een rokerig bruin café. Je bestelde een cola, je had geen geld voor twee glazen. Vreemd vond ik dit. Maar ik zweeg.

Na een half uurtje ging ik weer naar huis, ik wilde er zeker van zijn dat ik op tijd thuis zou zijn. Het mocht niet uitkomen.

Het kwam wél uit. Moeders hebben overal oren en ogen, helaas...
Twee jaar huisarrest hield ik er aan over. En het dreigement dat ze je zou aangeven bij de politie.
Je hebt nog een paar keer naar huis gebeld, maar ik mocht de telefoon niet opnemen. Het enige wat mijn moeder deed als ze hoorde of dacht dat jij het was, was luid gillen in de hoorn en snel inhaken. Na een poosje heb je het opgegeven en ik heb je nooit weer gezien.

Nu, zoveel jaren later, al die vragen...
Was je verliefd op me? Had je door dat ik geen achttien was? Je moet de bloedvlek gezien hebben nadat ik weg was, wat dacht je, wat voelde je toen?

Misschien maakt het allemaal niets uit.
Rest me alleen nog je te bedanken, B. Bedankt voor deze mooie ervaring. Veel meisjes hebben het slechter getroffen.
Ik hoop dat het je goed gaat.