Meestal voel ik me als Eva, verbannen uit Eden en vol schaamte over mijn lichaam, schaamte over de naaktheid onder mijn kleren.
Ik schaam me om de imperfectie ervan, maar voornamelijk omdat het er is. Mijn lichaam is naakt, net zoals dat van iedereen... Ik wou dat het anders was... Dat ik het kon afschermen, negeren, dat ik het kon pantseren. Kleren zijn niet genoeg... Tegenwoordig lijkt het alsof iedereen door kleren kan heen kijken.
Ze kijken door alle lagen stof die door mij zorgvuldig door mij om me heen gedrapeerd zijn, in de hoop rondingen te ontwaren, zacht vlees... Om te kunnen inschatten hoe mals, hoe 'vers' ik ben.
Eén welving is voldoende... Voldoende om bepaalde gedachtes op te wekken, alsof het feit dat ik een borst, een bil heb een soort van toegangsticket is.
"Kijken mag en aankomen niet..." maar Kijken is aanraken met je ogen... Niet enkel aanraken aan de oppervlakte, maar graven tot diep binnenin...
De zon is weer ontwaakt en verwarmt de aarde. Ik bedekt mijn lichaam zo goed als het kan zonder het te warm te krijgen... Zo los, zo lang en zo veel mogelijk. Ik wil bij niemand een illusie opwekken, niemand aanmoedigen om te kijken, te volgen, te voelen...
Zelfs onder al die lagen voel ik me zo bloot.
Raak me alsjeblieft niet aan... Sla je ogen neer, negeer me. Meer verlang ik niet...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten