Trauma's, blokkades. Angsten, fobieën.
Ver weg gestopt. Ik dacht dat ik ze achter me liet.
In werkelijkheid negeer ik ze gewoon, maar ze zijn er wel...
Schaamte voor wie ik ben, voor hoe ik ben. Schaamte voor mijn verdorven geest... Hoe hard ik mezelf ook verstop, steeds komt die kant van mezelf naar boven, elke keer prominenter...
Jij zorgt ervoor dat ik mijn angsten herbeleef, jij drukt me met mijn neus op de feiten.
Je domineert me, je pakt mijn controle af, genadeloos. Geen tijd voor gêne. Ik ben een slet, een hoer. Ik geniet van vulgariteiten. Weg masker, weg met de verfijnde façade.
Steeds harder ga je, steeds verder. Steeds gemener. Tot ik breek...
Kijk, daar ben ik dan eindelijk... ik kijk naar mezelf. Dit ben ik. Ik hoef me niet te schamen... Ik hoef geen pijn te hebben, geen angst.
Ik ervaar een diep gevoel van begrip, van herkenning. Van erkenning.
Van Liefde.
Jij confronteert me met mijn spoken. Dan pas kan ik ze loslaten...
Ik weet dat ik veilig ben bij jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten