Er wordt gezegd dat iedereen een fetisj heeft.
Dat kan gaan van onschuldige alledaagse fetisjen zoals zwarte kanten lingerie, tot de wat heviger getinte fantasieën. BDSM. Lak. Leer. Panty's. Voeten en/of handen.
Ik heb ook een fetisj. Er is iets wat me zo opwindt, zo prikkelt, dat het er niet meer toe doet wie de persoon in kwestie verder is of hoe hij/zij er uit ziet.
Die fetisj is taal.
Iemand die met woorden kan goochelen, diepzinnigheden op papier kan zetten, juiste spelling en interpunctie gebruikt, die gevat en spitsvondig is, verrassend, een ruime woordenschat bezit én die gebruikt op een zelfzekere maar niet-hautaine manier... Dié kan mij krijgen. Daarvoor open ik mijn geest, mijn ziel. Mijn lichaam, dat na het lezen van zijn (of haar) schrijfsels waarschijnlijk al zo week en zilt als een oester geworden zal zijn...
Alle anderen mogen huiswaarts gaan.
Zou het niet kunnen dat taal,
BeantwoordenVerwijderenen al hetgeen het met zich meebrengt,
vervoert, verwondert, begeestert,
een directe toegang bezit tot wat zich
tussen de twee oren afspeelt?
En is dat net niet de plaats waar velen
de kern van het intieme, het seksuele,
het meest erotische situeren?
Taal betovert, laat fantaseren,
laat zich niet zomaar vermurwen
of veroveren,
maar blijft hangen, resonneert en
blijft nazinderen.
Langer nog dan het direct tactiele contact.
Want het situeert zich op die diepgravende
en nooit vervlakkende breuklijn
tussen hart & ziel,
de ratio en de emoties,
het denken en het voelen
en de totale overgave,
voor hen die zich erin verliezen...
En laat ik het maar eerlijk bekennen,
BeantwoordenVerwijderenik bekeek/bekijk jouw blog vandaag voor het eerst en dan nog wel van achter naar voor.
Of van het prille onzeker begin, naar het meer zelfverzekerde en mature.
Misschien, ik durf het "hoogst waarschijnlijk" niet te hanteren, ageer ik onbezonnen en compleet naïef, want totaal onwetend,op wat je verder nog aan ons meedeelt, waardoor deze In bekentenissen achterhaald blijken.
In die zin doe je een appel op mijn gevoeligheden: een vrouw die zich echt vrouw voelt en daar, in woorden & in daden, vooruitkomt. Onafhankelijk welke littekens het verleden ook heeft veroorzaakt of als schaduw voor zich uit werpt...
Het getuigt van een bijzondere wederopstanding L. dat je dit alles aan ons, die harde & onbekende buitenwereld, vertelt. Iets waar men alleen maar eerbied kan voor hebben.
In eenzelfde optiek durf ik te stellen dat die taalgevoeligheid zich ongetwijfeld ook uitstrekt tot andere domeinen. Waardoor je kunt opgaan in muziek, kunst of beelden.
Zoekend om thuis te komen, om begrepen te worden. Om de onrust af te leggen...