Dagdroom

De hele dag denk ik eraan...
Ik zie me mezelf uitkleden, een douche nemen. Ik was mijn haar en schrob mezelf helemaal schoon tot mijn huid gloeit en rood wordt. Met een scheermesje haal ik overtollig haar weg. Enkel de bikinilijn. Helemaal kaal vind ik maar niks, het ziet er kinderlijk uit en het is zo'n gedoe om het bij te houden.
Ik draai de kraan dicht en trek snel mijn badjas aan. Ik dep mijn haar droog en gebruik een haarmasker dat heerlijk ruikt. Zorgvuldig borstel ik tot alle klitten weg zijn.
Ik poets mijn tanden minutenlang...

Ik laat de badjas openvallen en kijk naar mezelf in de spiegel. Ik maak me zorgen. Mijn lichaam is nog lang niet zo slank en strak als zou moeten... Hangen mijn borsten niet een beetje, of zijn ze gewoon groot? Mijn blik wordt echter goedkeurend als ik naar mijn taille kijk. Mijn zandloperfiguur dat alle gebeurtenissen en tijd toch doorstaan heeft. Mijn venusheuvel, ietwat bol van opwinding, gesierd met enkele zachte plukjes donker haar...
Ik trek een normaal slipje en een gewone bh aan. Niets pikants. Ik bezit geen opwindende lingerie.
Zwarte panty's, lange rok die mijn figuur accentueert maar mijn buikje verhult, blouse met ontblote schouders zodat mijn hals er uitnodigend naakt uitziet... Verlangend naar een kus, dààr, op het plekje onder mijn oor. Bruine kuitlaarzen, omdat ik niets anders heb. In tegenstelling tot andere vrouwen heb ik niets met schoenen.

Ik gebruik slechts een beetje make up. Wat mascara en een bijna onzichtbaar laagje poeder. Ik wil er zo natuurlijk mogelijk uitzien. Volgens mij hou je niet van wandelende regenbogen die zich enkel durven vertonen als ze een dikke plamuurlaag ophebben.
Eén wolkje parfum, niet op mijn huid maar op de onderkant van mijn blouse. Ik zou niet willen dat je vol walging je mond terugtrekt als je lippen mijn naakte huid verkennen en dan de smaak van dat chemisch goedje tegenkomen.

Mijn haar is inmiddels droog. Ik laat het maar los hangen. Nu heb ik spijt van dat lange stuk dat ik er zelf afgeknipt heb... Ik zal het er mee moeten doen nu.
Ik trek mijn jas aan, zucht diep.

De deur trek ik zachtjes achter me dicht. Alsof ik niet wil dat iemand hoort dat ik weg ga.

Bij het station wacht ik op je. Onrustig ijsbeer ik heen en weer. Ik hoor hoe een krakende stem omroept dat je trein het station binnen rijdt. De adrenaline giert door mijn lijf.
Eindelijk gaan we elkaar ontmoeten, maar wàt ben ik bang.

In de verte zie ik je de trap afkomen... Ik adem nog eens diep in.
Onzeker glimlach ik naar je, nerveus, maar vol verlangen naar wat komen gaat...