Eenzaamheid

Mijn leven lang ben ik op zoek naar genegenheid, naar liefde.
Als kind deed ik mijn best en hunkerde ik naar een knuffel. In plaats daarvan kreeg ik regels - beter gezegd wetten, kleding, voedsel, een dak boven mijn hoofd, speelgoed... De aandacht waar ik om vroeg nam een controlerende vorm aan naarmate ik ouder werd. Met wie praat je, waar hebben jullie het over, wat schrijf je in je dagboek, waar dénk je aan! Zelfs mijn dromen en fantasieën waren niet meer privé en werden verboden...

Zodra ik de kans kreeg zocht ik liefde bij mannen. Ik kwam er al snel achter dat ik hun aandacht kon trekken door met hen naar bed te gaan, door me voor te doen als iemand die ik niet was. Door hun courtisane te zijn. Door lief te glimlachen en te spinnen als een poesje als ze me aanraakten met hun ruwe, onkundige handen. Door hen te laten genieten van mijn jeugdigheid. Het was beter dan niets...

Nu ik ouder ben en wijzer, nu ik eindelijk ware liefde mag ervaren, geven en ontvangen, blijf ik op zoek naar bevestiging. Ik blijf hunkeren naar die liefdevolle blik, die bemoedigende woorden. Onrustig op zoek... Ik heb zoveel in te halen, de leegte is nog zo aanwezig, zo allesoverheersend. De soms ondraaglijke eenzaamheid die mijn lichaam binnensluipt en me helemaal opvreet.
Help me dan toch... Blijf bij me, praat met me, laat me niet alleen...

Ergens besef ik dat het niet in te halen valt, dat ik de liefde die ik toen gemist heb gewoon kwijt ben en dat ik me moet focussen op het NU. Maar ik kan het niet.

Laat me toch niet alleen. Laat me niet alleen met mezelf...