Vingers die razendsnel op het toetsenbord tokkelen... Verhit, hunkerend.
Jij, die altijd zo welbespraakt en verfijnd bent, spuwt vulgaire woorden in mijn inbox. Woorden die ik nooit wou horen, woorden die ik nooit over mijn lippen zou krijgen.
Nu winden ze me op.
In mijn hoofd hoor ik je kreunen en grommen, en ik kreun met je mee... Het wordt een passionele symfonie.
De violen worden gestreeld, de trompetten schallen, de fluiten begeleiden ons met een hoge dwarrelende toon, de pauken bulderen oorverdovend.
Het gaat steeds moeizamer, dat typen, vooral met één hand... Het schaamrood op mijn wangen zakt af, naar mijn hals, mijn borsten, nog lager.
De muziek wordt luider, het ritme wordt opgevoerd... Ik dompel mezelf helemaal onder in dit gebeuren, ik neurie de melodie mee, mijn voet tikt steeds weer de grond aan, in de maat.
Ik sluit mijn ogen, gooi mijn hoofd in mijn nek en geniet met al mijn zintuigen van dit extatische moment.
De tonen ebben langzaam weg. Stilaan word ik me weer bewust van tijd en ruimte...
Met tranen in mijn ogen sta ik recht: je verdient een staande ovatie.
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
BeantwoordenVerwijderen