Feniks

Ik ben al ontelbare keren gestorven. Mijn gevoel, mijn geest begaven het. Telkens opnieuw. Ik pleegde zelfmoord, ik werd vermoord, ik kwijnde weg. Jaren- en jarenlang.
Elke keer weer stond ik op. Verrijzenis na verrijzenis. Wedergeboorte is iets pijnlijks. Het doet meer pijn dan doodgaan. Het vergt meer kracht, meer moed en je voelt het letterlijk tot in elk vezeltje van je lichaam. Het is vermoeiend. Hoe vaak kan een mens verrijzen voor het hem teveel wordt? Wanneer is de energie op?

Langzaam vlieg ik ook dit keer weer naar de hemel, als een feniks geboren uit mijn eigen as.
De asse blijft achter, nonchalant weggeblazen door de wind. Ik kijk neer op mijn levensloze resten...
Dan kijk ik omhoog, blik op oneindig en ik vlieg door, op weg naar een nieuw leven...

... om binnenkort weer te sterven.