Als er iets is dat me goed zou doen, dan is het wel verliefd worden.
Het hoeft zelfs niet wederzijds te zijn... Gewoon aanbidding op afstand is voldoende. Kruipende rupsen die zachtjes en liefdevol knagen aan de binnenkant van mijn maag. Rupsen die uitgroeien tot reusachtige vlinders die met hun zware fluwelen vleugels proberen heen en weer te fladderen.
Het zou me energie geven, een lach op mijn gelaat toveren. Mijn ogen laten stralen, leven.
Een intelligente, rustige maar praatgrage man, links georiënteerd, belezen, spiritueel en filosofisch.
Hij doet mijn knieën knikken als hij naar me lacht, hoewel hij een stukje van zijn hoektand mist.
Als hij rechtstaat en zijn trui enkele centimeters naar boven kruipt, doet de aanblik van dat kleine stukje huid me zichtbaar blozen, hoewel hij niet bijzonder gebruind of gespierd is.
Wanneer hij mijn naam uitspreekt zalft hij mijn ziel... Weinig mensen spreken mijn naam uit, maar hij doet het, terwijl hij me onderzoekend recht in de ogen kijkt...
Misschien weet hij wat ik voor hem voel, maar misschien ook niet... Misschien wordt het wel nooit uitgesproken...
Ik weet niet of die man ergens werkelijkheid is. Die man die me, voor héél even maar, weer laat voelen dat ik Besta. Dat ik Vrouw ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten