Het gros van de mannen vond het maar normaal dat ik in katzwijm zou vallen bij de aanblik van hun erect lid, dat ik in enkele luttele seconden tijd van siberisch koud zou overschakelen op geil gewillig en nat.
Gebeurde dat niet, dan was er uiteraard iets mis met mij niet met hén.
Het idee dat het misschien zou komen omdat hun penis rook naar muffe sokken, of omdat er een bijna krokant laagje smegma omheen zat (vaak nog met gekleurde stippeltjes in - kleine vezeltjes van hun trendy boxers), of omwille van de verdacht uitziende pukkeltjes vlak onder de eikelrand, kwam uiteraard niet bij hen op. Een onschadelijke parelketting weet ik nu, maar niet meteen bevorderlijk om een onwetende tiener zover te krijgen dat ze orale seks met je heeft.
Penissen waar op het eerste zicht niets mis mee was konden me nochtans ook niet boeien. Ze zagen er allemaal min of meer hetzelfde uit.
Hoe vind je die van mij? Heb je al veel grotere gehad? Heb je al een dikkere gezien? Geproefd?
Ze waren er door geobsedeerd... En ik kon niet ééns antwoorden. Een paar milimeter verschil valt écht niet op, hoor. En een centimetertje meer in omvang voel je na de eerste minuut ook al niet meer.
Toch moest het verlengde van hun mannelijkheid openlijk bewonderd worden, in de eerste plaats door hénzelf. Ik bofte maar, dat ik de kans kreeg om hun vlees in me te mogen ontvangen, mogen ja.
Toch één ding waar menig vrouw een voorbeeld aan kan nemen: trots zijn op je eigen lichaam.
We zouden allemaal moeten leven alsof we een Gouden Schede bezitten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten