Geloven

Als kind werd ik niet geloofd door mijn moeder. Als ik wat mispeuterd had, en ik wou "een verklaring afleggen", dan geloofde ze me niet. Nooit. Was ze iets kwijt, was er iets verdwenen, dan werd ik ervan beschuldigd. Ik was een leugenaar en een dief.

Op school geloofde niemand me, als ik vertelde wat ik thuis meemaakte. Mijn vriendinnen niet, de leraars niet. Het CLB twijfelde, wou me wel helpen... tot ze op een middag mijn moeder naar school haalden, achter mijn rug om. Uiteraard was ik de opstandige puberale dochter die aandacht zocht en zij de arme alleenstaande moeder. Thuis stond me een verbaal pak rammel te wachten met de nodige bijkomende onredelijke straffen.

Vandaag is het niet anders. Fantast. Leugenaar. Aandachtsgeil. Ziek, hoe ik zulke dingen verzin.

Ik wil geen ontzag, ik wil geen medelijden, geen medeleven. Dat ik de waarheid ken is niet genoeg...

Ik wil godverdomme voor de eerste keer in mijn leven alleen maar geloofd worden...