Als er iets erger is dan een man, dan is het wel een vrouw.
Menig man brak reeds mijn hart, maar vrouwen, die braken het en trapten het, op hun hoge goedkope laarsjes, nog eens diep de modder in, om er dan nog eens venijnig naar te lachen.
Mannen kwetsten en verlieten me. Vrouwen keken om de zoveel tijd nog eens achterom, om zich er van te verzekeren dat ik hen niet vergat, om me met één hand weer in de put te duwen als ze zagen dat ik er al half uitgeklommen was.
Mannen waren egoïsten. Maar zolang zij het goed hadden trokken ze zich van mij niet zo veel aan.
Vrouwen zorgden ervoor dat ze hun zin kregen maar dat was niet genoeg. Tegelijkertijd moest ik lijden, hunkeren, tekort komen, zodat hun 'geluk' erdoor extra in de verf werd gezet.
Mannen waren onverschillig en ongevoelig. Vrouwen wisten echter hoe ik me waarbij zou voelen en waarom nog voor ik het zelf zou voelen. Ze waren me daardoor steeds een stap voor, wisten daar hun voordeel uit te halen en waren dus gevaarlijker dan mannen.
Vrouwen zijn de mooiste, intelligentste, boeiendste, sluwste, meest vernietigende en gemene wezens die God op deze aarde geschapen heeft.
Ik weet niet of ik dankbaar moet zijn of triest, dat ik er zelf één ben...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten