Aquarel

Ik was jong, onzeker, naiëf en ijdel. Een combinatie die niet alleen om moeilijkheden vraagt, maar ze zelfs opzoekt.

Een man vond me mooi. Kwetsbaar, noemde hij me. Ik zag er prachtig kwetsbaar uit. Of ik alsjeblieft model voor hem wou staan.

Mijn ego was gestreeld maar toch hoorde ik een klein alarmbelletje rinkelen... Hij zag mijn aarzeling, stelde voor om op een openbare plek wat te praten en iets te drinken, en dan zou hij me zijn werk laten zien. Ik ging akkoord.

Hij bracht een dikke map voor me mee met schetsen. Het onderwerp dat ik het vaakst tegenkwam was de naakte vrouw, maar ook natuurlandschappen behoorden tot zijn portofolio. Het was mooi, smaakvol en kleurrijk. Hij wilde een aquarel van me maken. Gehuld in witte doorzichtige lakens met een ontblote borst en een half afgewend gezicht. Zo zag hij me.

Daarvoor moest hij eerst foto's van me maken in zijn studio. Aan de hand van die foto's zou hij het portret maken, dan hoefde ik niet de hele tijd te poseren en kon hij er zijn tijd voor nemen.
Hij haalde me op met zijn auto. Onderweg zong hij voor me, teksten van Herman van Veen.
Ik hou van jou, met heel mijn hart en ziel hou ik van jou...
Hij had een zuivere, diepe en luide stem. Bijna voelde ik me geborgen...

Ik was onder de indruk van zijn huis en de inrichting. Zo'n luxe was ik niet gewend... Bij de deur gingen dan ook de schoenen uit.
Aan de muren hing voornamelijk zijn eigen werk en bewonderend keek ik omhoog. Zijn zwarte labrador kwam kwispelend op me af om me te begroeten. Aardig dier.

Kleed je maar uit, zei hij. Dan zet ik vast alles klaar.
Onwennig trok ik mijn trui uit, mijn jeans, mijn ondergoed...
Hij kwam de woonkamer weer in met twee enorme fotolampen en een kanjer van een fototoestel. Het zag er allemaal professioneel uit en ik ontspande me.

Hij schoot me in precies die houdingen zoals hij me op papier wou zetten, later.

Ik wil meer perspectief, zei hij. Kom mee.

Ik volgde hem naar zijn bibliotheek annex 'studio'. Een muurshoge spiegel en een verhoogje, waarop ik moest plaatsnemen.
Nu heb ik je voor- en achterkant tegelijk, zei hij. Hij liet me enkele poses aannemen. Af en toe kwam hij naar me toe om mijn haar goed te leggen of om mijn arm te verplaatsen. Steeds vaker kwam hij naar voren om me aan te raken. De houdingen die ik van hem moest aannemen werden steeds absurder. Op mijn knieën met mijn billen achteruit en mijn hoofd naar de grond gebogen. Hij kwam mijn benen wat verder uit elkaar zetten. Dan weer plat op mijn rug, recht in mijn kruis kijkend.

Uiteindelijk legde hij zijn fototoestel opzij.
'Dan zal ik je nu laten genieten... '
Zijn vingers groeven in mijn schede. Groeven. Een ander woord is er niet voor. Wild en onbeheerst. Het deed pijn. Hij had een zelfverzekerde uitdrukking op zijn gelaat, alsof hij wel degelijk wist waar hij mee bezig was.
Het hoort erbij, meisje. Waarom ontspan je je niet? Leer genieten, kom... ik ga door tot je komt.

Hij zou doorgaan. Er zat maar één ding op, en dat was hem om de tuin leiden.
Ik deed alsof ik me ontspande, leunde achterover, begon zwaarder te ademen. Ik zuchtte, slaakte een gilletje en kneep mijn bekkenbodemspieren een aantal keer hevig samen rond zijn vingers.
Natuurlijk trapte hij er in... gelukkig. Toen wou hij me zoenen, knuffelen. Ik duwde hem weg.
Dat verdraag ik niet, zo snel na het klaarkomen. Sorry.

Hij bracht me naar huis. Enkele weken later kreeg ik enkele van de foto's toegestuurd die hij van me gemaakt had, de meest vulgaire.
Ik weet niet of dat aquarel er ooit gekomen is.

Een getalenteerde, Limburgse leraar geschiedenis op rust. Zo zie je maar...

Hij heeft me in elk geval geleerd om te faken, iets wat ik goed heb kunnen gebruiken in de jaren die nog volgden.