Zeep

Ik heb al jaren een fascinatie voor bad- en doucheprodukten.
Badzout, badschuim, scrubhandschoenen, shampoo, conditioner, badparels, badolie, gezichtsmaskers die tot diep in mijn poriën dringen, douchegel, alle mogelijke kleuren en geuren. Rijen en rijen flacons stonden opgesteld in mijn badkamer, in mijn kastjes.

Tegenwoordig hou ik niet meer van een bad nemen. Tegenwoordig voldoet douchegel niet meer.
Ik voel me niet schoon na een bad, het ontspant me niet. Integendeel, ik krijg het er benauwd van, zo benauwd dat ik bijna astmatisch reageer. Ik voel me niet schoon met douchegel. Achteraf stink ik nog steeds. Ik ben overgeschakeld op zeep. Gewone zeepblokjes. Ik hou van het droge, trekkerige gevoel achteraf. Dan ben ik schoon, proper. In de douche schrob ik mezelf tot mijn huid er van gloeit. Steeds opnieuw behandel ik dezelfde plekken van mijn lichaam. Het moet glimmen. De geur, MIJN geur, moet weg. Ik vedraag mijn eigen geur niet.

Misschien de volgende keer in de supermarkt uitkijken naar die ouderwetse Sunlight-zeep. Misschien lukt het daar wel mee.