Bezoedeld

Je klampte je aan me vast. Ik hoorde je zuchten. Ik weet niet of het een zucht was van genot, of van spijt.
Had je er spijt van, dat je dit gedaan had? Werd je nu teruggeworpen in de realiteit? Dacht je eraan dat het allemaal maar alsof was geweest?
Je keek me aan, en ik kon niet thuisbrengen of het een blik was van pijn of 'verliefdheid'. Misschien wel van allebei.
Ik vroeg me af of ik je misschien méér tederheid had gegeven dan welke vrouw ook. Dat zou wel ironisch zijn...Aandachtig bleef je kijken... je glimlachte niet. Héél even vond ik je mooi. Je groene ogen en je lange, donkere wimpers. Je gave huid. Een jongen zoals jij zou dit niet mogen doen...
Onze karakters en levens lagen mijlenver uiteen en je was niet mijn type, maar toch vond ik het zonde, kreeg ik het gevoel alsof ik je 'bezoedeld' had. Hopelijk heb ik je niet bezoedeld voor het leven.
Ik kuste je nog op je voorhoofd, op je ogen, opdat ik de pijn niet zou zien.
Je kwam bij je positieven en ging douchen.

Als het een troost mag zijn, ik vond het niet erg om met je te vrijen.